حکایت این روزهای بد را در این سه نوشته‌ بخوانید:

http://www.ehsanramezanian.blogfa.com/post-13.aspx

http://amiretemadi.blogfa.com/post-111.aspx

http://radical-liberalism.blogfa.com/post-36.aspx

پلی‌تکنیکی‌ها هنوز در بند هستند و این بار نجات‌دهنده، حتی در گور هم خفته نیست! سکوت ما از سر ناتوانی و نارسایی صدایمان و سکوت آن‌ها هم از سر مصلحت‌اندیشی! و البته فرقی هم نمی‌کند. فقط این‌که آن‌ها لااقل مصلحت  را دارند و ما آن را هم نداریم! دعواهای بین اصحاب فقید جنبش دانشجویی در این اواخر، چونان دانشگاه را در بلاتکلیفی گذاشت که امروز، فقط شاهد دندان‌خایی استبداد باشیم.

به هر حال نمی‌خواهم کافه‌نشینانه و پامنقلی الآن فلسفه ببافم و چس‌ناله و چس‌دود سر دهم. چند روز دیگر امتحاناتم تمام می‌شود و فعلاً زندگی‌ام به حال تعطیل درآمده‌است و حداکثر روزهایی که برای امتحان دانشگاه می‌روم، روزنامه‌ای می‌خرم و آن هم علی‌رغم انتظار نه هم‌میهن و نه شرق هیچ کدام چنگی به دل نمی‌زنند و اعتماد هم... چندان توفیری ندارد، فقط یک حسن دارد و آن هم این‌که اخبار دانشگاه را تیتر اول می‌کند و مانند آن دو دیگر در حاشیه و پرت‌ترین ستون روزنامه نمی‌اندازد! البته بیش از این نمی‌توان انتظاری داشت، نه از این که فضا سیاه است و چه و چه، که به نظرم عمل‌کرد مصالحه‌جویانه و البته مصلحت‌اندیشانه این عزیزان اصلاحات‌چی خود اگر له این فضا نباشد، ضامن آن است و حافظ بقایش. و دردناک‌تر زمانی است که این دوستان به شکلی تمامیت‌خواهانه، خود را تنها مخالفان وضع موجود قلمداد می‌کنند ، که بماند...

یک هفته پیش به طور اتفاقی چند کار از "سید خلیل عالی‌نژاد" گوش کردم و خیلی خوشم آمد. یک طور خاصی روحانی بود! خیلی وقت بود هم‌چین حسی به‌ام دست نداده‌بود. این روزها سید خلیل هم زیاد گوش می‌کنم. تقریباً همیشه!

 در نهایت این‌که، این روزها یا درس می‌خوانم( یا نمی‌خوانم!) و یا در نهایت داستان کوتاه و روزنامه و این است که به هیچ رو حال خوشی ندارم! در انتظار روزی هستم که همه‌اش تمام شود و کاش خوب تمام شود.

نزدیکی به قدرت و پیوند با اصلاح‌طلبان، زمزمه‌هایی است که امروز از گوشه و کنار در جنبش دانشجویی به گوش می‌رسد. در اینجا نمی‌خواهم تحلیل کنم که چه چیزی سبب بروز چنین دیدگاهی میان برخی از بدنه دانشجویی شده‌است. به دنبال تحلیل کامل عقبه اصلاحات‌چی‌ها و جیره‌خواران‌شان در دانشگاه هم نیستم. فقط ذکر چند نکته:

1-     پیش از هر سیاست‌گذاری و تصمیم‌گیری برای جنبش دانشجویی، باید هویت این جنبش به عنوان یک جنبش اجتماعی و مدنی درک شود و به رسمیت شناخته‌شود. تنها چیزی که به این جنبش ورای دیگر جنبش‌های مدنی هویت می‌دهد، اشتراک در دانشجو بودن و آزادی‌های آکادمیک بر محور بیان و اندیشه آزاد و برقراری آزادی‌های مدنی است. از این رو هر تصمیمی باید در این جهت قرار داشته‌باشد.

2-     جنبش دانشجویی در موضع ضعف قرار دارد و جذب نیروهای بدنه دانشجویی لازمه قرار گرفتن در میان بدنه دانشجویی است. سیاست‌بازی که همواره از طرف اصلاحات در دانشگاه اعمال می‌شود، مانع از تصمیم‌سازی جنبش دانشجویی به صورت مستقل می‌شود و در شرایط نامساعد سیاسی به علت دوری از بدنه دانشجویی، سبب خمودگی جنبش دانشجویی و در مقابل، سرکوب آن می‌شود.

3-     اگر چه جنبش دانشجویی از ضعف مفرط رنج می‌برد، اصلاحات‌چی‌ها هم روزگار خوشی را نمی‌گذرانند. دست به دامن جنبش دانشجویی شدن در این شرایط، حکایت از فرصت‌طلبی محض سیاسی دارد و نه همکاری و مشارکت در عمل سیاسی. آنچه اصلاحات از جنبش دانشجویی امروز می‌خواهد، نه حتی حمایت حداکثری آن‌ها که شاید حداقل امکانات تریبون‌های دانشگاه برای استفاده در جهت بلندگوی اصلاح‌طلبان شدن است. از این رو حرکت و نزدیکی به اصلاح‌طلبان حداقل مزایای گذشته هم‌چون انسجام تشکیلاتی و حتی برنامه عملیاتی موقت را هم به همراه ندارد. هر چند که در نهایت هیچ یک از اهداف اصلی جنبش دانشجویی را چه امروز که دوره زبونی اصلاحات است و چه در دوره شوکت آن‌ها به ارمغان نمی‌آورد. و مطالباتی چون آزادی تشکل‌های دانشجویی، آزادی نشریات و تریبون برای گروه‌های دگراندیش در دانشگاه، همه مواردی هستند که سبب بسترسازی فعالیت دانشجویی می‌شوند و اتفاقاً نه تنها تلاشی در این زمینه از سوی اصلاحات‌چی‌ها صورت نگرفت و نمی‌گیرد، بلکه به انحاء مختلف، همواره علیه آن‌ موضع گرفته‌اند و به سرکوب آن دامن زده‌اند.

4-     تجربه اصلاحات، نشان از ماندن در قدرت به هر بها و هزینه‌ای است. و به هیچ  رو وجه انتقادی و رادیکال جنبش دانشجویی را حتی در کم‌ترین نمودهای آن برنمی‌تابند و تجربه‌های 1378 و 1382 نشان می‌دهد که در روزگار سخت سیاسی امروز، آنچه از جنبش دانشجویی انتظار دارند، همان گوشت‌های دم توپخانه است.  

5-     عملکرد اصلاح‌طلبان و عقبه سیاسی‌شان، در نهایت نشان از فرصت‌طلبی محض و بی‌اخلاقی صرف دارد. در اندیشه سیاسی هیچ مدلی برای مبنای نظری و عملی اصلاح‌طلبان نمی‌توان یافت( باشد به حساب بی‌سوادی نگارنده). جز همان هیاهو برای رسیدن به قدرت. اگر زمانی این راه از بستر آموزه‌های اسلام چپ‌گرا بگذرد، چپ می‌شوند و اگر روزی هژمونی لیبرال در فضای سیاسی طنین‌انداز شود در راه آرمان‌های لیبرالی گام برمی‌دارند. و حتی اگر زمانی رسد که این راه به بنیادگرایی و تجدید میثاق با تروریسم مؤطلفه ختم شود باز هم از آن ابایی ندارند.

6-     آنچه در مورد 5 ذکر کردم. عیناً در مورد مشارکتی‌ها و دیگر اصلاح‌طلبان دانشگاه صدق می‌کند. و از این رو است که هر فعال راستین جنبش دانشجویی، خطر آن‌ها را برای جنبش دانشجویی حتی بیشتر از بنیادگرایان می‌داند. چرا که لااقل بنیادگرایی نحله فکری مشخصی است و می‌توان با آن برخورد قاطع و مشخصی داشت، اما سیاست‌بازی اصلاحات‌چی‌ها به هیچ یک از اصول اخلاق سیاسی، پایبند نیست و از این رو بزرگ‌ترین ضربه‌ها را تا به امروز به جنبش مستقل دانشجویی و دموکراسی‌خواهی وارد کرده‌است.

7-     نزدیکی به اصلاح‌طلبان و دیگر احزاب سیاسی، یا نشان از بی‌تدبیری سیاسی است و یا فرصت‌طلبی شخصی و فرصت‌سوزی سیاسی که ‌مورد دوم محتمل‌تر است و همواره از سوی کسانی که زالووار از جنبش دانشجویی ارتزاق می‌کنند و آینده سیاسی خود را از منظر دانشگاه و جنبش دانشجویی می‌بینند به جنبش تحمیل می‌شود.